Ik weet nie hoe het met jullie gesteld is, maar ik ben nie zo heel erg van de zogenaamde feestdagen toestanden. Ik vind het voornamelijk door de commercie in het leven geroepen geldklopperij!

Desalniettemin vind ik moederdag wel speciaal. Maar dan niet om de dure cadeaus of alle poespas eromheen, maar meer om het woord: MOEDERdag! Dat wilde ik altijd worden: MOEDER! En sinds ruim vijf jaar ben ik het dan ook en ik geniet er met volle teugen van. Tuurlijk zijn er dagen/momenten dat ik Niek het liefst strak achter het stucwerk zou willen plakken, maar die keren vallen in het niet bij de leuke, lieve, ontroerende en zalige knuffelmomenten die ik met hem heb.

Niek heeft het begrip moederdag dit jaar ook echt door. Voorgaande jaren werd het hoe en waarom allemaal nog ingefluisterd.

Wat een opgaaf was het deze keer ook! Moederdag viel net op de laatste zondag van de meivakantie. Het zelfgemaakte cadeau kregen ze dus ook al twee weken geleden mee van school. Erbij een afstreepkalender, zodat elke dag een kruisje gezet kon worden tot aan moederdag!

Nou is Niek niet bepaald het type: geduldig en introvert! Meteen diezelfde vrijdag moest ik het cadeautje maar uitpakken. Dat heb ik niet gedaan hoor! Het knutselwerkje heeft twee weken ingepakt op de kast gestaan. Man, wat een toestand en wat heeft het arme kind moeten afzien, maar hij heeft het volgehouden, hahaha. De dagelijkse hints en andere toespelinkjes op het knutselwerk deden al vermoeden wat het zou zijn, maar ik heb gewoon net gedaan of ik het niet wist. Ja ach… da’s toch ook het leukst, niet dan.

Het bijbehorende gedichtje heb ik tot in den treure gehoord, maar dat nodig want ‘hij moest het oefenen, anders zou ie het misschien wel eens vergeten’.

Niek had afgelopen zaterdag zijn xe9xe9n na laatste kruisje gezet en voor het slapen gaan vroeg ie aan mij: vind je het ook zo spannend mam? Tuuuuuuurlijk schat, ik ben zoooo benieuwd naar jouw mooie knutsel! Waarop hij antwoordde: ja, ik vind het ook heel spannend wat ik ga even! hahaha, lekker ding!

06.15 uur… Fluisterend in mijn oor: maaaahaaam, ben je al wakker? Is het al ochtend? Ga je mee naar beneden? Ik doe of ik slaap en hoor aan de andere kant van het bed zachtjes: Niek, laat mama nog even liggen, ze mag toch uitslapen. Waarop zoonlief smiespelt: oh ja, pap ga jij dan mee naar beneden? Nee vent, tis nog veels te vroeg, kom er nog maar even lekker bijliggen. FOUT FOUT en nog es FOUT! Lekker effe erbij liggen werkt niet bij Niek. Niek is wakker, Niek wil naar beneden of, als je hem al rustig wilt houden, even TV kijken, loeihard! Weg rust, weg uitslapen, maar ik doe nog steeds of ik slaap anders is het hek helemaal van de dam!

07.00 uur… Een wakkere Niek houdt ook geen seconde zijn mond en het zachtjes fluisteren wordt al gauw hardop kletsen en gieren van het lachen. Hoe Ron ook probeert om hem rustig te laten zijn, niks werkt. Ik hoor gewoon hoe opgewonden Niek is over wat er vandaag allemaal zal gaan gebeuren. Aan de ene kant moet ik stiekempjes lachen en aan de andere kant lig ik, tenenkrommend onder de deken, me vreselijk te storen aan het feit dat Ron Niek nu al ruim drie kwartier laat ‘herrie’ maken en niet gewoon zijn nest uit gaat, zodat ik ook echt nog effe kan uitslapen, want hij weet heus wel dat ik niet meer slaap. Juist op het moment dat ik die ingehouden ergernis wil uiten, staat ie van armoe dan toch maar met em op en met een boel heisa en gekwebbel vertrekken de twee heren naar benee. Hxe8 hxe8, rust! Ik draai me lekker nog een keertje om!

Ik hoor gerommel en geroezemoes, maar sukkel toch nog even in slaap. Veel sneller dan verwacht voel ik een kriebel bij mijn oor. Niek veegt heel zachtjes het haar uit mijn gezicht en zegt: mama, sta je op! Het is vandaag moederdag en ik heb alles klaargemaakt! Een dikke smak op mijn oog! Ik draai me om, kijk op de klok… wauwie, wel 08.00 uur, wat een luxe! Ik heb uitgeslapen! hahaha

Ik krijg amper de kans om mezelf even te wassen, te plassen en op te kalefateren. Alsof ik honing aan mijn kont heb, zo kleeft Niek aan mijn lijf! Aankleden hoeft ook nog niet mam, we zijn allemaal nog in pyjama! Dus in mijn elegante pon (model tent) slenter ik de trap af. Ik word gesommeerd om in het halletje te wachten, de deur wordt nogal hard dichtgesmeten en een foeterende Ron roept: moet dat nou zo hard? Ach, denk ik, het kind is zo enthousiast, hahaha!

Jaah mama kom maar binnen! Met een gooi smijt ik de deur open: TADAAAAAH, hier is ik dan! FIJNE MOEDERDAG MAM! Een bos ranonkels wordt onder mijn neus geduwd en ik kan nog net uitwijken voor een uitsteeksel van het knutselwerk, anders was ik nu blind geweest (nou ja, overdrijven is ook een vak, hihi).

Niek dirigeert me naar de woonkamer en duwt me in de bank! De bloemen worden uit mijn handen gerukt en op tafel gekwakt. Tijd om het knutselwerk uit te pakken vond ie. Tergend langzaam purk ik de plakbandjes los, wil het mooie paarse crepepapiertje niet beschadigen. Zoonlief bekijkt het een paar seconden en komt dan ‘helpen’ met uitpakken. Dat papier hoef je niet te bewaren mam. Rats, roets, frommel en weg ermee! Dusss…

Ik overdrijf enorm met m’n ohhh’s en ahh’s en wat mooooi! En Niek groeit met de minuut van trots. Een beplakt en beschilderd bordje en bekertje met rietje (het uitsteeksel dat me bijna mijn oog kostte!) is zijn meesterwerk. Tot in detail wordt me uitgelegd wat de figuurtjes allemaal voorstellen en om er zeker van te zijn dat ik het ook goed in me opneem wordt alles een paar keer luidruchtig herhaald. Ik vind het natuurlijk prachtig, maar het meest geniet ik nog van zijn enthousiasme. Man, wat is dat kind door het dolle heen.

Dan rent ie richting keuken en komt terug met een zelfgemaakt ontbijtje. Nee, niet op zijn knutselwerk, dan wordt het vies en moet het weg, da’s voor de sier, om te bewaren! Oh crisis, ontbijt, ik hou helemaal niet van eten als ik net mijn bed uit ben, een kopje thee is dan wel genoeg, maar ja… moederdag! daar hoort een ontbijtje bij.

Ik had Ron al geinstrueerd dat ie geen ontbijt op bed zou doen, maar dit kon ie toch echt niet voorkomen. Alsof ie dat ook zou willen, hahaha. Zijn grijnzende smoelwerk sprak boekdelen en met een ‘smakelijk eten schat!’ knikte hij naar het bord. Een door Niek zelfgemaakte (en vooral gesmeerde) en in partjes gesneden bruine boterham (jawel… met de nadruk op boter) met daarop verse aardbeitjes en plakjes banaan en ter garnering ietwat (lees: VEEL!) poedersuiker. Oh my god… het glazuur sprong bijna spontaan van mijn tanden. En dat op de vroege morgen, ieuwww!

Weer spurtte Niek naar de keuken om voetje voor voetje terug te komen met een glazen mok met loeihete thee! Effe slikken… schietboks die ik ben! Ohhh, lekker vent, daar heeft mama pas ECHT zin in. Ja mam, da’s lekker bij je broodje he? Nou… heerlijk!

Ron kan zijn lachen niet onderdrukken en ik sneer: kon je de kaiserbroodjes, croissantjes en de fricandeau nie vinden of zo? Gniffelend en zich bijna in een slok thee verslikkend: jawel, maar Niek wist zeker dat jij fruit veeeeeel lekkerder vond op je bruine boterham.

Afijn, anderhalf uur en drie mokken thee later was ook de boterham op, hallelujah! Niek heeft ‘meegeholpen’ met opeten, het leek hem namelijk ook wel heel erg lekker; mag ik een proefje mam? Tuuuuuuuurlijk mag jij dat! Neem er twee joh of drie, vier…. hihihi

Dan komt ie op schoot zitten en wil ie een geheimpje vertellen in mijn oor! Er is nog een cadeau, smiespelt ie! En of ie het nu al moest geven of dat ik het straks wilde hebben als ik milkshakes zou maken? Nah, so far the surprise! Goh, wat zou het zijn??? Geeeeeeen idee! Ik wist wel waar zijn voorkeur naar uitging en die wilde ik graag doen uitkomen, dus ik smiespel terug: haal nu maar, ik kan niet wachten tot straks. Dat was niet tegen dovemansoren en met een kwak laat ie zich van m’n schoot vallen, jumpt effe gezellig op mijn tenen (ik onderdruk een luide vloek en roep slechts auwie!) en rent weer naar de keuken om met een groot pak terug te komen!

Om hetzelfde, langzame tafereel als met zijn knutselwerk te voorkomen pakt meneer zelf het cadeau maar uit. Ron roept nog: moet mama dat niet doen? Maar te laat, met een grijns van oor tot oor houdt Niek de doos omhoog! Kijk mam, een milkshakemakermachine, leuk he? Ja zeker, zeg ik en knik goedkeurend naar Ron. Sjoooow, wat een goeie deze keer en dat zonder het te hebben hoeven influisteren, hahaha. Alhoewel… ik heb het wel een paar keer, zo tussen neus en lippen, heel toevallig, per ongeluk, de laatste paar weken laten vallen dat ik OOIT nog wel eens een blender zou willen om shakes en smoothies te maken.

Na de boel wat opgeruimd te hebben besluiten de heren dat het tijd wordt voor een gebakje! WAT? Heb net pas die lekkere zoete bam op, dat meen je toch niet? Jawel hoor, kom op tis al 10.00 uur geweest; koffietijd met iets lekkers erbij. Lekkers was in dit geval een tompouche met een toefje slagroom. Ik ben dol op tompouchen, maar alleen die van de Hema en dat weer manlief, dus dit was geen straf.

Na de koffie heb ik Niek aan het schilderen gezet. De door ons een paar dagen eerder gekleide bloempotjes voor de oma’s waren inmiddels goed uitgehard, maar moesten nog van kleurtjes voorzien worden. Vol overgave stortte hij zich op dit nieuwe knutselprojektje.

Ondertussen kon ik me boven effe lekker douchen en oppolletoeren. Daarna ging Ron naar boven en heb ik Niek beneden ontdaan van verf, lekker fris gewassen en aangekleed.

De kant en klare bloempotjes voorzien van een plantje en ingepakt in folie. Klaar voor vertrek naar de eerste oma in Groesbeek. Stralend mooi weer, dus besloten we te gaan fietsen, althans Ron op de scooter en Niek bij mij achter op de elektrische fiets. Zo gezegd, zo gedaan. Tot net onder de tunnel ging het goed, toen was de accu van mijn fiets leeg en moest ik het he-le-maal allenig doen, niks motortje, niks trapondersteuning, ikkes alleen die die fiets, mezelf en Niek de ‘bergen’ moest zien op te werken. Met een kop zo rood als morgen de hele dag en met een boel gepuf en gehijg, maar vooral ontiegelijk veel gefoeter op Ron, omdat ie de fiets niet had opgeladen, ben ik tot aan Dekkerswald gefietst en toen had ik echt de piep leeg! Ik was KA-POT! Ja, toe maar… lach maar! Maar voor iemand die al 25 jaar niet gefietst heeft en een conditie van nul komma niks nakkes nada heeft, vond ik het toch een hele prestatie, heb me ruim 6 km de pleuris getrapt. Ik heb een rotte knie die niet zo heel graag meer hard aan het werk gaat, met een scheurtje in de miniscus en slappe, uitgerekte kniebanden aan weerszijde (brommerongelukje in 1985). Daarbij komt dan ook nog steeds dat ik niet helemaal lekker ben. Ben bezig met een AB-kuur voor mijn ontstoken oor en heb voorhoofds- en bijholteontstekingen, ben snotterig en gewoon nie lekker dus.

Ron stelde voor dat ik hem dan bij zijn arm vast zou houden, dan zou hij mij verder trekken met de scooter. Dat heb ik geprobeerd, 25 meter of zo en toen weer losgelaten, ik vond het doodeng! Maar ik kon/wilde ook niet meer verder fietsen. Hij stelde voor om de auto te gaan halen. Goed plan! Ik ben, samen met Niek, bij de ingang van Dekkerswald blijven zitten. Binnen een kwartier had ik een dikke knie die bonkte als de neten. Nee, was geen slecht plan om de auto te gaan halen. Die dikke knie is vandaag langzaam aan het slinken, vanmorgen toch maar de bandage eromheen gedaan, zit zo irritant dat kreng, maar het helpt wel, wat waar is is waar!

Het was gezellig in Groesbeek, weer een stuk gebak op, aardbeienvlaai, mjammie! Vooral ook heeeeel goed voor de lijn. Nou ja, op moederdag kijken we maar nie zo nauw, hihi.

Vanuit Groesbeek was het de bedoeling om naar Utrecht te rijden, naar oma nummer twee. Bijna in Arnhem ratelde de auto als een bezetene. We schrokken ons te pletter. Het rammelde al een weekje onder de auto, waarvan Ron dacht dat het een klep in de uitlaat was, of zoiets. Maar nu leek het wel of de hele uitlaat er onderuit lag! Tot aan een tankstation gereden, ANWB gebeld (we betalen tenslotte niet voor niks), na een kleine drie kwartier kwam ie aankakken, pffff. Nah, inderdaad iets met de uitlaat en nog iets, geen verstand van, ook helemaal niet interessant trouwens. Ik weet dat het provisorisch is gemaakt en Ron deze week iets moet vervangen en wat laten lassen of zo en dan is ie weer ‘zo goed als nieuw’, duhhhh!

Puntje bij paaltje komend zijn we dus niet naar Utrecht gereden. Het was al het eind van de middag, dan zouden we weer veels te laat terug zijn. Mam gebeld, was natuurlijk niet leuk, maar ze snapte het wel en we gaan nu komende woensdagmiddag.

We zijn naar huis gereden. Niek heeft lekker buitengespeeld en ik ben aan het eten begonnen. We zouden eigenlijk na Utrecht ergens gaan uiteten, maar dat ging dus ook niet door. Dat vond ik niet erg hoor, ik kook graag. Ik had eigenlijk voor vandaag krieltjes met sla en een wienerschnitzeltje met gebakken champignons en uitjes en roomsausje gepland, maar dat smaakte gisteren ook uitstekend!

Dat ik nog niet helemaal top in mijn vel zit was ‘s avonds goed te merken. Om 21.30 uur lag ik in bed, doodop, voelde me knap belabberd.

Al met al een enerverend en gezellig dagje geweest, met hier en daar een beetje gefoeter en getier over en weer, maar ook vreselijk gelachen en geouwehoerd. Actually a very ordinairy day.

Om terug te komen op mijn tweede alinea: een fijne dag voor mij, zoals elke dag een gouden randje heeft sinds ik mama ben! Dat hoeft voor mij niet speciaal de tweede zondag in mei te zijn! IK BEN MAMA VAN NIEK en dat is heel bijzonder voor mij en daarom is iedere dag een feestje op zich! Elke dag hoor ik een paar keer hoeveel hij van me houdt en krijg ik megaknuffels en handkusjes toegewaaid, dat is me meer waard dan alle cadeaus en ontbijtjes op de hele wereld. Met uitzondering van de met zorg en veel liefde in mekaar geflanste knutselwerkjes natuurlijk, die bewaar ik dan ook allemaal!

Ik hoop dat Niek dit, naarmate hij ouder wordt, ook zal beseffen, begrijpen en mijn mening over moederdag kan waarderen. Tot die tijd maken we voor hem van moederdag een feestdag. Als hij geniet, geniet ik nog veel meer. Is dat niet eigenlijk de hele opzet van moederdag? Tenslotte geen moederdag zonder kinderen, toch?